• KARDEŞ KISKANÇLIĞI

    KARDEŞ KISKANÇLIĞI

    Aslında kardeşler arasında kıskançlık, dozunda yaşandığında, doğaldır. Çocuklar için faydalı ve sağlıklı bir haldir. Her çocuk, anne-babanın sevgisinin ve ilgisinin tümünü ister. En sevilen en çok ilgilenilen olmak ister. Bu da kıskançlığı kaçınılmaz kılar.

    Her çocuk ayrı bir birey olarak bencillik, sahip olma, paylaşmama, kendine güven duymaya ihtiyaç, özenti gibi duygular taşıdığı gibi kıskanabilir de…..

    Aslında kıskançlıkla çocuklar, hayatın gerçeklerinden biriyle yüzleşmiş olurlar. Bu da onun çevresindeki ilginin tümüne ve yaşamın bütün avantajlarına sahip olmayacağıdır. Bu acı ve zor da olsa bu çocuk için bir derstir. Sevgi paylaşılacaktır ve paylaştıkça da sandığının aksine azalmayacaktır.

    Böyle normal aile içi rekabet, çocuksu benmerkezciliği ve bencilliği azaltır. Rahatsızlık vericide olsa, başkalarıyla geçinmek için deneyim ve kolaylık sağlar.

     

    NİÇİN KISKANIR?

    Çocuk, gelişiminin bazı dönemlerinde kıskançlık gösterebilir. Mesela; 3 yaşındaki bir çocuk eşyalarını, oyuncaklarını, yemeğini, ailesini paylaşmayı henüz öğrenmemiştir. Eşyasını başkası kullanması gereken durumda kıskançlığa girebilir ve bu, doğal bir durumdur.

    Genelde ilk çocuklarda kardeş kıskançlığı dikkati çeker. Ailesinin ilgi ve sevgisine alışan çocuk, yeni gelen kardeşi kendine rakip olarak görür. Devre dışı kalacağı zanneden büyük çocuğa aile destek olmalıdır.

    Çocuğu yoksun bırakmak veya her istediğini yerine getirmek, sürekli maddi ödüller vermek de kıskançlığı körükler.

     

    KISKANÇLIĞIN BELİRTİLERİ

    • Kıskanç çocuk huzursuz davranışlar gösterir, Uykusuzluk çeker. Basit sebeplerle kızar, ağlar, bağırır. Hele hayatının ana konusu kıskançlık olmuşsa, çocuk acı içindedir. Yardıma ihtiyacı vardır.
    • Anne baba ile yatmak ister.
    • İlgi çekmeye çalışır.
    • Yenide altını ıslatmaya, meme emmeye, bebeksi konuşmaya başlayacaktır.
    • Küçük kardeşine zarar vermek isteyebilir.
    • Anne babasının sevgisini ilgisini sürekli arzular.

    NE YAPMALI?

    • Amacımız, kıskançlık duygusunun varlığını tümüyle ortadan kaldırmak değil, onu ortaya çıkaran durumları azaltmak ve göründüğünde sebeplerini araştırmak olmalıdır.
    • Çocuklarımızı başkalarıyla kıyaslamayalım.
    • Çocuklara sevgi, ilgi ve disiplinde tutarlı davranalım, aşırı gösterilerden kaçınalım.
    • Çocuklar arsında büyük-küçük, kız-erkek gibi ayrımlar yapmayalım.
    • Kardeşini kıskanan büyük çocuğa söz gelimi kardeşini yemeğini beraber yedirmeyi teklif edelim. Böylelikle o da ihmal edilmemiş olur.
    • Kendini yetersiz ve değersiz hisseden çocuğun kıskançlığa kolay kapıldığını bilelim. Kendini seven ve kendiyle barışık olan çocuklar, kardeşleriyle daha iyi geçinirler. Bu yüzden onları öz saygısı olan kişiler olarak yetiştirelim.
    • Sürekli bir çocuğumuza yöneliyorsak, bunun sebebini keşfetmek için kendimizi yoklayalım. Hepsine ilgi ve sevgi göstermeye gayret edelim.
    • Çocuklarımızı kardeşleriyle de kıyaslamayalım. Böyle sözler onlar için öldürücü birer zehirdir. Kıskançlığı, çekememezliği ve yetersizliği artırırlar. Çocuğun düşüncesine başka birinden daha aşağıda olduğunu nakşederler. Bilelim ki her çocuk tektir ve kendine özeldir. Onu başkasıyla karşılaştırmak yanlıştır.
    • Mümkünse odalarını, değilse köşelerini ve dolaplarını ayıralım.
    • Onları birbirinden farklı giydirelim.

    Yorum yok

    Bir yorum yazın

  • Bize Ulaşın

    Rahime Akyol
    Gülbahçesi Anaokulu

    0 (346) 228 3 228

    Halil İbrahim Geneş
    Gülbahçesi Anaokulu

    0 (346) 227 1 227

    Yahyabey
    Gülbahçesi Anaokulu

    0 (346) 224 0 571
  • E-Bülten

    *adınız soyadınız

    *e-posta adresiniz(ör:example@gmail.com)